Archiwum z dnia: 27 stycznia 2024

27.01.2024, sobota , Bł. Jerzego Matulewicza, biskupa

Wyciszenie – zapraszaj Ducha Świętego, aby On prowadził modlitwę, np.: „Duchu Święty, proszę Cię, pomóż mi usłyszeć to wszystko, co Bóg chce mi dziś powiedzieć”.

Lectio (czytanie) – przeczytaj:

Druga Księga Samuela 12, 1-7a. 10-17

Pan posłał do Dawida proroka Natana. Ten przybył do niego i powiedział: «W pewnym mieście było dwóch ludzi, jeden był bogaczem, a drugi biedakiem. Bogacz miał owce i wielką liczbę bydła, biedak nie miał nic, prócz jednej małej owieczki, którą nabył. On ją karmił i wyrosła przy nim wraz z jego dziećmi, jadła jego chleb i piła z jego kubka, spała u jego boku i była dla niego jak córka. Raz przyszedł gość do bogacza, lecz jemu żal było brać coś z owiec i własnego bydła, czym mógłby posłużyć podróżnemu, który do niego zawitał. Zabrał więc owieczkę owemu biednemu mężowi i tę przygotował człowiekowi, co przybył do niego».
Dawid oburzył się bardzo na tego człowieka i powiedział do Natana: «Na życie Pana, człowiek, który tego dokonał, jest winien śmierci. Nagrodzi on za owieczkę w czwórnasób, gdyż dopuścił się tego czynu, a nie miał miłosierdzia».
Natan oświadczył Dawidowi: «Ty jesteś tym człowiekiem. Dlatego miecz nie oddali się od domu twojego na wieki, albowiem Mnie zlekceważyłeś, a żonę Uriasza Chittyty wziąłeś sobie za małżonkę. Tak mówi Pan: Oto Ja sprowadzę na ciebie nieszczęście z własnego twego domu, żony zaś twoje zabiorę sprzed oczu twoich, a oddam je twojemu rywalowi, który będzie obcował z twoimi żonami pod tym słońcem. Uczyniłeś to wprawdzie w ukryciu, jednak Ja obwieszczę tę rzecz wobec całego Izraela i wobec słońca». Dawid rzekł do Natana: «Zgrzeszyłem wobec Pana». Natan odrzekł Dawidowi: «Pan odpuszcza ci też twój grzech – nie umrzesz, lecz dlatego, że przez ten czyn bardzo wzgardziłeś Panem, syn, który ci się urodzi, na pewno umrze». Natan udał się potem do swego domu.Pan dotknął dziecko, które urodziła Dawidowi żona Uriasza, tak iż ciężko zachorowało. Dawid błagał Boga za chłopcem i zachowywał surowy post, a wróciwszy do siebie, całą noc leżał na ziemi. Dostojnicy jego domu, podszedłszy do niego, chcieli podźwignąć go z ziemi: bronił się jednak; w ogóle z nimi nie jadał.

Ponawiaj czytanie, aż znajdziesz fragment, który Cię porusza. Zatrzymaj się na nim.

Meditatio (powtarzanie)

Przeczytaj 2-3 razy fragment, który Cię poruszył. Czytaj go powoli, delektując się każdym słowem. Pytaj siebie: „Co Bóg mówi do mnie?”.

Rozważanie – jeśli jednak nie znajdujesz fragmentu, który Cię porusza, możesz skorzystać z pomocy poniższego rozważania:

• Historia grzechu króla Dawida jest w jakiś sposób historią każdego człowieka. Bóg musiał wysłać proroka Natana, aby uświadomić potężnemu królowi jego własny grzech. Prorok opowiedział historię o bezdusznym bogaczu, który zabrał małą owieczkę biednemu człowiekowi. Cudzy grzech tak mocno oburzył Dawida, iż wydał on jednoznaczny wyrok: Na życie Pana, człowiek, który tego dokonał, jest winien śmierci. Święty Paweł pisał podobnie: W jakiej bowiem sprawie sądzisz drugiego, [w tej] sam na siebie wydajesz wyrok, bo ty czynisz to samo, co osądzasz. (Rz 2,1 b) Warto się zatem przyjrzeć temu, co nas tak bardzo denerwuje w innych, o co innych oskarżamy, aby zobaczyć prawdziwy stan naszego serca. Prorok Natan powiedział do króla Dawida: Ty jesteś tym człowiekiem. Czy potrafisz nazwać to co cię denerwuje w innych? Jakie oskarżenia kierujesz pod adresem konkretnych ludzi? Nazwij je.
• Na przykładzie króla Dawida możemy ujrzeć zniszczenia, które niesie grzech w jego życiu osobistym a później rodzinnym. Dlatego miecz nie oddali się od domu twojego na wieki, albowiem Mnie zlekceważyłeś, a żonę Uriasza Chittyty wziąłeś sobie za małżonkę. Każdy grzech w naszym życiu niesie zniszczenie nie tylko osobiste, ale również społeczne. Zniszczenia naszego grzechu dotykają także innych, w pierwszej kolejności tych, którzy są nam najbliżsi. Im szybciej mamy możliwość wyznania swojego grzechu i podjęcia pokuty, tym szybciej zamykamy skutki tego grzechu. Święty Paweł pisze, że zapłatą za grzech jest śmierć (Rz 6,23a) Ta śmierć może objawić się przez podział, konflikty, skłócenie, rozwody, kolejne grzechy. Prośmy zatem Jezusa o ujrzenie swojego grzechu, łaskę skruchy i pokuty. Możemy zatem wołać do Jezusa: Jezusie, Synu Dawida, ulituj sie nade mną grzesznikiem!

Oratio (modlitwa) i contemplatio (trwanie w obecności Boga)

Teraz zanieś przed Oblicze Boże to, co cię poruszyło w czasie rozważania. Może to być modlitwa przeproszenia, prośby, dziękczynienia, uwielbienia. Możesz modlić się tak: Koronka biblijna z tekstu.
DUŻE PACIORKI: Na życie Pana, człowiek, który tego dokonał, jest winien śmierci. Nagrodzi on za owieczkę w czwórnasób, gdyż dopuścił się tego czynu, a nie miał miłosierdzia».
MAŁE PACIORKI: Ty jesteś tym człowiekiem.

Gdy zabraknie ci słów w modlitwie, to trwaj całym sobą przed Panem bez słów.

Actio (działanie) Czy przez rozważany fragment Bóg skłania cię w sercu do podjęcia jakiegoś konkretnego działania, jeśli tak to jakiego? Pytaj siebie: Co mam zrobić? Jak to zrobić? Kiedy to zrobić?