Archiwum z dnia: 29 grudnia 2024

29.12.2024, niedziela , Św. Tomasza Becketa, biskupa i męczennika. Niedziela Św. Rodziny

Wyciszenie – zapraszaj Ducha Świętego, aby On prowadził modlitwę, np.: „Duchu Święty, proszę Cię, pomóż mi usłyszeć to wszystko, co Bóg chce mi dziś powiedzieć”.

Lectio (czytanie) – przeczytaj:

Ewangelia według św. Łukasza 2, 41-52

Rodzice Jezusa chodzili co roku do Jerozolimy na Święto Paschy. Gdy miał On lat dwanaście, udali się tam zwyczajem świątecznym. Kiedy wracali po skończonych uroczystościach, został Jezus w Jerozolimie, a tego nie zauważyli Jego rodzice. Przypuszczając, że jest w towarzystwie pątników, uszli dzień drogi i szukali Go wśród krewnych i znajomych. Gdy Go nie znaleźli, wrócili do Jerozolimy szukając Go. Dopiero po trzech dniach odnaleźli Go w świątyni, gdzie siedział między nauczycielami, przysłuchiwał się im i zadawał pytania. Wszyscy zaś, którzy Go słuchali, byli zdumieni bystrością Jego umysłu i odpowiedziami. Na ten widok zdziwili się bardzo, a Jego Matka rzekła do Niego: „Synu, czemuś nam to uczynił? Oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie”. Lecz On im odpowiedział: „Czemuście Mnie szukali? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?” Oni jednak nie zrozumieli tego, co im powiedział. Potem poszedł z nimi i wrócili do Nazaretu; i był im poddany. A Matka Jego chowała wiernie wszystkie te wspomnienia w swym sercu. Jezus zaś czynił postępy w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi.

Ponawiaj czytanie, aż znajdziesz fragment, który Cię porusza. Zatrzymaj się na nim.

Meditatio (powtarzanie)

Przeczytaj 2-3 razy fragment, który Cię poruszył. Czytaj go powoli, delektując się każdym słowem. Pytaj siebie: „Co Bóg mówi do mnie?”.

Rozważanie – jeśli jednak nie znajdujesz fragmentu, który Cię porusza, możesz skorzystać z pomocy poniższego rozważania:

• W dzisiejszym czytaniu 12-letni Jezus oddala się od swoich ziemskich rodziców i pozostaje w Świątyni Jerozolimskiej aby studiować Słowo Boże. Na wyrzut ze strony Maryi odpowiada zdziwieniem. Dla Niego jest oczywiste, że powinien być „w tym co należy do Jego Ojca”.
• Podobnie jak Jezus mamy zatem wspólnego Ojca w Niebie i ziemskich rodziców lub opiekunów. Tak Bóg stworzył świat, że tuż po urodzeniu wszyscy potrzebujemy troskliwej opieki naszych rodziców. Ta opieka jest niezbędna przez co najmniej kilkanaście lat. Zdarza się jednak, że trwa zbyt długo. Dwadzieścia parę a nawet trzydzieści parę lat. Niektórym rodzicom tak ciężko rozstać się ze swymi dziećmi, że próbują ingerować w ich życie nawet wtedy gdy one mają już własne dzieci. Nam jako rodzicom czasem trudno jest zrozumieć, że nasza rola w pewnym momencie się kończy.   
• Nasze życie to droga ku naszemu Ojcu w Niebie. Nikt nie może tej drogi przejść za nas, w naszym zastępstwie. To nas osobiście na tej drodze obserwuje i wspiera Ojciec Stworzyciel. Dlatego od pewnego momentu każdy z nas musi iść sam. Ziemska matka i ojciec powinni swe dzieci do tej drogi przygotować i z tego jak to zrobią będą zdawali rachunek. Aby to zrobić dobrze w całym procesie wychowania trzeba prosić Boga o pomoc. Bez Jego udziału nasze szanse na dobre wychowanie nie są zbyt duże.
• Przypomnijmy sobie co powiedział sam o sobie Jezus Chrystus: „Ja jestem drogą i prawdą i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przez mnie” (J 14, 6). Zatem nie da się osiągnąć Nieba, nie da się znaleźć bram raju nie idąc z Jezusem. Innych dróg po prostu nie ma. Tak powiedział nasz Zbawiciel. Jeśli chcemy Nieba dla siebie i dla naszych dzieci musimy zawierzyć nasze życie Jezusowi i przyjąć wszystko czym nas w tym życiu obdarzy.

Oratio (modlitwa) i contemplatio (trwanie w obecności Boga)

Teraz zanieś przed Oblicze Boże to, co cię poruszyło w czasie rozważania. Może to być modlitwa przeproszenia, prośby, dziękczynienia, uwielbienia. Możesz modlić się tak: Panie, dopomóż abyśmy wspólnie z mężem (żoną) dobrze wychowali dzieci, które nam powierzyłeś. Dopomóż abyśmy nie błądzili i abyśmy nie zapominali, że one nie są naszą własnością.

Gdy zabraknie ci słów w modlitwie, to trwaj całym sobą przed Panem bez słów.

Actio (działanie) Czy przez rozważany fragment Bóg skłania cię w sercu do podjęcia jakiegoś konkretnego działania, jeśli tak to jakiego? Pytaj siebie: Co mam zrobić? Jak to zrobić? Kiedy to zrobić?