CHODZIĆ W DUCHU ŚWIĘTYM, TO DAĆ SIĘ PRZEMIENIĆ SŁOWU

29.01.2025, środa , Św. Anieli Merici, dziewicy

Wyciszenie – zapraszaj Ducha Świętego, aby On prowadził modlitwę, np.: „Duchu Święty, proszę Cię, pomóż mi usłyszeć to wszystko, co Bóg chce mi dziś powiedzieć”.

Lectio (czytanie) – przeczytaj:

Ewangelia według św. Marka 4,1-20

Jezus znowu zaczął nauczać nad jeziorem i bardzo wielki tłum ludzi zebrał się przy Nim. Dlatego wszedł do łodzi i usiadł w niej, na jeziorze, a cały tłum stał na brzegu jeziora. Nauczał ich wiele w przypowieściach i mówił im w swojej nauce:
«Słuchajcie: Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, jedno ziarno padło na drogę; i przyleciały ptaki, i wydziobały je. Inne padło na grunt skalisty, gdzie nie miało wiele ziemi, i wnet wzeszło, bo nie było głęboko w glebie. Lecz po wschodzie słońca przypaliło się i uschło, bo nie miało korzenia. Inne padło między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je, tak że nie wydało owocu. Inne wreszcie padły na ziemię żyzną i wydawały plon, wschodząc i rosnąc; a przynosiły plon trzydziestokrotny, sześćdziesięciokrotny i stokrotny». I dodał: «Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!»
A gdy był sam, pytali Go ci, którzy przy Nim byli, razem z Dwunastoma, o przypowieść. On im odrzekł: «Wam dana jest tajemnica królestwa Bożego, dla tych zaś, którzy są poza wami, wszystko dzieje się w przypowieściach, aby „patrzyli uważnie, a nie widzieli, słuchali uważnie, a nie rozumieli, żeby się nie nawrócili i nie była im odpuszczona wina”».
I mówił im: «Nie rozumiecie tej przypowieści? Jakże więc zrozumiecie inne przypowieści? Siewca sieje słowo. A oto są ci, którzy są na drodze: u nich sieje się słowo, a skoro je usłyszą, zaraz przychodzi Szatan i porywa słowo w nich zasiane. Podobnie zasiewem na gruncie skalistym są ci, którzy gdy usłyszą słowo, natychmiast przyjmują je z radością, lecz nie mają w sobie korzenia i są niestali. Potem gdy nastanie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamują. Są inni, którzy są zasiani między ciernie: to ci, którzy wprawdzie słuchają słowa, lecz troski tego świata, ułuda bogactwa i inne żądze wciskają się i zagłuszają słowo, tak że pozostaje bezowocne. Wreszcie zasiani na ziemię żyzną są ci, którzy słuchają słowa, przyjmują je i wydają owoc: trzydziestokrotny, sześćdziesięciokrotny i stokrotny».

Ponawiaj czytanie, aż znajdziesz fragment, który Cię porusza. Zatrzymaj się na nim.

Meditatio (powtarzanie)

Przeczytaj 2-3 razy fragment, który Cię poruszył. Czytaj go powoli, delektując się każdym słowem. Pytaj siebie: „Co Bóg mówi do mnie?”.

Rozważanie – jeśli jednak nie znajdujesz fragmentu, który Cię porusza, możesz skorzystać z pomocy poniższego rozważania:

• Podstawowe pytanie, jakie narzuca się po przeczytaniu przypowieści o siewcy, to pytanie o cel, pytanie o to, po co siewca sieje to ziarno, jaki jest zamiar siewcy wobec ziarna. Gdyby takie pytanie zadać rolnikowi, to odpowiedź jest bardzo prosta – zasiane ziarno ma przynieść plon. Im większy, tym lepiej. Przenosząc to porównanie na swoje życie duchowe, pomyśl, co to znaczy, że Ty masz przynieść plon? Jakiego rodzaju? Albo inaczej – jakich owoców spodziewa się po Tobie Chrystus?
• Czytając tekst łatwo zauważyć, że Jezus nie kładzie akcentu ani na samym ziarnie, ani na siewcy, tylko koncentruje się na tym, co dzieje się z ziarnem, na sytuacjach, w których ziarno przynosi owoc, albo nie przynosi owocu. Jezus pokazuje 3 sytuacje, przed którymi trzeba się strzec, bo w nich ziarno jest bezowocne:
• Posiani na drodze, to ci, którzy są powierzchowni i nie zadają sobie trudu w zrozumieniu Słowa; Posiani na skałach to ci, których entuzjazm co do życia z Bogiem jest krótkotrwały, chwilowy, ale nie pogłębiają swojego życia duchowego, dlatego przeciwności i próby życiowe powalają ich. Zasiani między ciernie, to wszyscy ci, którzy nadmiernie zabiegają o byt – bogactwo, sławę, przyjemności, jakie daje świat. Czy znajdujesz siebie w którejś z tych grup? Której? Dlaczego?
• Z drugiej strony, Jezus pokazuje cechy tych wszystkich, których gleba serca jest żyzna. „W końcu na ziemię żyzną zostali posiani ci, którzy słuchają słowa, przyjmują je i wydają owoc” – słuchają, czyli mają chęć do tego, aby Słowo zrozumieć, zobaczyć, czego ono od nich oczekuje. Przyjmują – czyli traktują je na serio, podejmują decyzje o zmianie życia w taki sposób, jak tego oczekuje od nich Słowo i są temu wierni. A przez tę wierność wydają owoce. Czy Słowo, które rozważasz traktujesz na serio, to znaczy czy podejmujesz decyzje życiowe licząc się z oczekiwaniami Bożego Słowa?

Oratio (modlitwa) i contemplatio (trwanie w obecności Boga)

Teraz zanieś przed Oblicze Boże to, co cię poruszyło w czasie rozważania. Może to być modlitwa przeproszenia, prośby, dziękczynienia, uwielbienia. Możesz modlić się tak: Jezu, uwielbiam Ciebie, który przyniosłeś mi wolność, dzięki Tobie zło nic mi nie może uczynić, Ty wlewasz do mojego serca pokój przewyższający wszelkie poznanie.

Gdy zabraknie ci słów w modlitwie, to trwaj całym sobą przed Panem bez słów.

Actio (działanie) Czy przez rozważany fragment Bóg skłania cię w sercu do podjęcia jakiegoś konkretnego działania, jeśli tak to jakiego? Pytaj siebie: Co mam zrobić? Jak to zrobić? Kiedy to zrobić?