CHODZIĆ W DUCHU WDZIĘCZNOŚCI
10.02.2026, wtorek , Św. Scholastyki, dziewicy
Wyciszenie – zapraszaj Ducha Świętego, aby On prowadził modlitwę, np.: „Duchu Święty, proszę Cię, pomóż mi usłyszeć to wszystko, co Bóg chce mi dziś powiedzieć”.
Lectio (czytanie) – przeczytaj:
1 Księga Królewska 8,22-23.27-30
Następnie Salomon stanął przed ołtarzem Pańskim wobec całego zgromadzenia izraelskiego i wyciągnąwszy ręce do nieba, rzekł: O Panie, Boże Izraela! Nie ma takiego Boga jak Ty, ani w górze na niebie, ani w dole na ziemi, tak zachowującego przymierze i łaskę względem Twoich sług, którzy czczą Cię z całego swego serca. Czy jednak naprawdę zamieszka Bóg na ziemi? Przecież niebo i niebiosa najwyższe nie mogą Cię objąć, a tym mniej ta świątynia, którą zbudowałem. Zważ więc na modlitwę Twego sługi i jego błaganie, o Panie, Boże mój, i wysłuchaj to wołanie i tę modlitwę, w której dziś Twój sługa stara się ubłagać Cię o to, aby w nocy i w dzień Twoje oczy patrzyły na tę świątynię. Jest to miejsce, o którym powiedziałeś: Tam będzie moje Imię – tak, aby wysłuchać modlitwę, którą zanosi Twój sługa na tym miejscu. Dlatego wysłuchaj błaganie Twego sługi i Twego ludu, Izraela, ilekroć modlić się będzie na tym miejscu. Ty zaś wysłuchaj w miejscu Twego przebywania – w niebie. Nie tylko wysłuchaj, ale też i przebacz!
Ponawiaj czytanie, aż znajdziesz fragment, który Cię porusza. Zatrzymaj się na nim.
Meditatio (powtarzanie)
Przeczytaj 2-3 razy fragment, który Cię poruszył. Czytaj go powoli, delektując się każdym słowem. Pytaj siebie: „Co Bóg mówi do mnie?”.
Rozważanie – jeśli jednak nie znajdujesz fragmentu, który Cię porusza, możesz skorzystać z pomocy poniższego rozważania:
- Głęboka jest świadomość Salomona, że świątynia nie obejmuje świętości Boga, Jego wszechmocy ani żadnych innych Jego cech. Nie ma pychy, polegającej na samozadowoleniu z wykonanego dzieła. Jest pokora: Panie, to co zbudowałem, nie oddaje pełni Twojej chwały. Zastanawiam się, ile jest takiej postawy w moim życiu. Wobec sukcesów zachować pokorę i wdzięczność, wobec porażek zachować pokorę… i wdzięczność. Do takiej postawy, do takiej równowagi wewnętrznej zaprasza nas Bóg. Oddawanie chwały Jemu nie pozbawia nas godności, wręcz przeciwnie: stając jak dzieci przed ojcem, coraz bardziej upodabniamy się do Jezusa, który jest wzorem codziennego życia, modlitwy, pracy.
- Bóg sam daje nam dzieła do wykonania, uprzednio je przygotowuje. Możemy więc cieszyć się osiągnięciami i sukcesami dużego i małego kalibru, bo to jest wpisane w nasz rozwój – a zarazem oddawać Mu chwałę za to, co się udało. Jedno z drugim się nie kłóci, a raczej uzupełnia. Za jaki swój sukces ostatnio dziękowałeś/aś Bogu? Jaka porażka była miejscem Twojej szczególnej modlitwy? Jaka przestrzeń Twojej sprawczości i satysfakcji szczególnie sprowokowała cię do dziękczynienia?
- Wdzięczność uwalnia nas od roszczeniowości, pamiętliwości, małostkowości. Jako chrześcijanie szczególnie powinniśmy być świadectwem dobroci Boga poprzez naszą wdzięczność. Za co dzisiaj chcesz podziękować Bogu? Czy wdzięczność jest stałym elementem twojej modlitwy, czy raczej tylko okazjonalnym aktem?
Oratio (modlitwa) i contemplatio (trwanie w obecności Boga)
Teraz zanieś przed Oblicze Boże to, co cię poruszyło w czasie rozważania. Może to być modlitwa przeproszenia, prośby, dziękczynienia, uwielbienia. Możesz modlić się tak: Dziękuję Panie, że pozwalasz mi się rozwijać, iść naprzód, zdobywać kolejne sukcesy i brać naukę z kolejnych porażek. Bądź błogosławiony, amen.
Gdy zabraknie ci słów w modlitwie, to trwaj całym sobą przed Panem bez słów.
Actio (działanie) Czy przez rozważany fragment Bóg skłania cię w sercu do podjęcia jakiegoś konkretnego działania, jeśli tak to jakiego? Pytaj siebie: Co mam zrobić? Jak to zrobić? Kiedy to zrobić?
