20.01.2026, wtorek , Św. Sebastiana, męczennika

Wyciszenie – zapraszaj Ducha Świętego, aby On prowadził modlitwę, np.: „Duchu Święty, proszę Cię, pomóż mi usłyszeć to wszystko, co Bóg chce mi dziś powiedzieć”.

Lectio (czytanie) – przeczytaj:

1 Księga Samuela 16,1-13

Rzekł Pan do Samuela: Dokąd będziesz się smucił z powodu Saula? Uznałem go przecież za niegodnego, by panował nad Izraelem. Napełnij oliwą twój róg i idź: Posyłam cię do Jessego Betlejemity, gdyż między jego synami upatrzyłem sobie króla. Samuel odrzekł: Jakże pójdę? Usłyszy o tym Saul i zabije mnie. Pan odpowiedział: Weźmiesz ze sobą jałowicę i będziesz mówił: Przybywam złożyć ofiarę Panu. Zaprosisz więc Jessego na ucztę ofiarną, a Ja wtedy powiem ci, co masz robić: wtedy namaścisz tego, którego ci wskażę. Samuel uczynił tak, jak polecił mu Pan, i udał się do Betlejem. Naprzeciw niego wyszła przelękniona starszyzna miasta. Jeden z nich zapytał: Czy twe przybycie oznacza pokój? Odpowiedział: Pokój. Przybyłem złożyć ofiarę Panu. Oczyśćcie się i chodźcie złożyć ze mną ofiarę! Oczyścił też Jessego i jego synów i zaprosił ich na ofiarę. Kiedy przybyli, spostrzegł Eliaba i mówił: Z pewnością przed Panem jest jego pomazaniec. Pan jednak rzekł do Samuela: Nie zważaj ani na jego wygląd, ani na wysoki wzrost, gdyż nie wybrałem go, nie tak bowiem człowiek widzi , bo człowiek patrzy na to, co widoczne dla oczu, Pan natomiast patrzy na serce. Następnie Jesse przywołał Abinadaba i przedstawił go Samuelowi, ale ten rzekł: Ten też nie został wybrany przez Pana. Potem Jesse przedstawił Szammę. Samuel jednak oświadczył: Ten też nie został wybrany przez Pana. I Jesse przedstawił Samuelowi siedmiu swoich synów, lecz Samuel oświadczył Jessemu: Nie ich wybrał Pan. Samuel więc zapytał Jessego: Czy to już wszyscy młodzieńcy? Odrzekł: Pozostał jeszcze najmniejszy, lecz on pasie owce. Samuel powiedział do Jessego: Poślij po niego i sprowadź tutaj, gdyż nie rozpoczniemy uczty, dopóki on nie przyjdzie. Posłał więc i przyprowadzono go: był on rudy, miał piękne oczy i pociągający wygląd. – Pan rzekł: Wstań i namaść go, to ten. Wziął więc Samuel róg z oliwą i namaścił go pośrodku jego braci. Począwszy od tego dnia duch Pański opanował Dawida.

Ponawiaj czytanie, aż znajdziesz fragment, który Cię porusza. Zatrzymaj się na nim.

Meditatio (powtarzanie)

Przeczytaj 2-3 razy fragment, który Cię poruszył. Czytaj go powoli, delektując się każdym słowem. Pytaj siebie: „Co Bóg mówi do mnie?”.

Rozważanie – jeśli jednak nie znajdujesz fragmentu, który Cię porusza, możesz skorzystać z pomocy poniższego rozważania:

• Zastanawia mnie podobieństwo Dawida do Józefa egipskiego. Najmłodszy z braci, a wybraniec Boży. Z piękną, lecz trudną historią życia: dużo Bożej łaski i dużo przeciwności. Jezus też był trochę jak najmłodszy z braci: w królewskich szatach, a służył. Pociągał wyglądem, a budził sprzeciw. Dużo Bożej łaski i dużo przeciwności, z których największą okazała się śmierć. Jednakże wszyscy oni – wybrańcy Boży, święci i umiłowani – ostatecznie zwyciężają dzięki zaufaniu do Pana. Pan patrzy na serce. Przyjrzyj się dzisiaj swoim relacjom w rodzinie. Jeśli masz rodzeństwo, zastanów się, jakie są między wami stosunki i czy mogą one podobać się Bogu. Jeśli tak, oddaj Mu chwałę i podziękuj. Jeśli nie – co możesz zrobić, by coś się zmieniło? Czasem wystarczy mały krok, jeden drobiazg – i modlitwa za rodzinę. Pan będzie towarzyszył ci w próbie zmiany, bo On zawsze wspiera tych, którzy próbują wyjść z utartych schematów i wygodnych kapci.

• Zarówno Dawid, jak i Józef egipski byli pasterzami. Było to zajęcie najmniej wartościowe według ówczesnych pojęć. A jednak pasterzem nazywa siebie także Jezus, stając raz jeszcze w rzędzie z Dawidem i Józefem. Dlaczego pasterze byli pogardzaną grupą zawodową? Nie mieli wykształcenia, stałego domu, ziemi. Dlatego właśnie Biblia pokazuje ich nam jako tych, którzy jako pierwsi dowiadują się w sposób nadprzyrodzony o narodzinach Mesjasza i odnajdują grotę z Dzieciątkiem. To był najniższy szczebel drabiny społecznej, a Bóg właśnie do nich przychodzi, odwracając nie po raz pierwszy i nie ostatni porządek świata. Możni tego świata marzyli o tym, by ujrzeć Pomazańca Bożego – ale tę łaskę dostali najubożsi, najbardziej wzgardzeni.
• Dużo czasu upłynęło od dnia, w którym po namaszczeniu Duch Pański opanował Dawida – do dnia, w którym Dawid objął rządy nad Izraelem. Ten czas był synowi Jessego dany, by mógł dojrzewać, rozwijać kompetencje i umiejętności. Przebywał w ukryciu aż do chwili, gdy zjawił się na dworze Saula. Podobnie Jezus – po wzniosłych chwilach objawień anielskich i zachwytu mędrców trafił do małej miejscowości, która była pogardzana przez wielu (czyż może być coś dobrego z Nazaretu?). Tam rósł i rozwijał się wiele lat, a Ewangelie o tym nie mówią. To okres pozornego zniknięcia, ale tak naprawdę okres intensywnego wzrostu duchowego, fizycznego, intelektualnego. Przyjrzyj się swojej historii życia, podziękuj Bogu za okresy spokojne, za możliwość rozwoju, za warunki jakie dostajesz przez całe życie od Niego, żeby wzrastać. Jak wykorzystujesz takie chwile? Czy współpracujesz z łaską? Warto się tego uczyć, by pełniej żyć.

Oratio (modlitwa) i contemplatio (trwanie w obecności Boga)

Teraz zanieś przed Oblicze Boże to, co cię poruszyło w czasie rozważania. Może to być modlitwa przeproszenia, prośby, dziękczynienia, uwielbienia. Możesz modlić się tak: Panie, oddaję Ci moje momenty chwały, chwile upokorzenia, przestoje które były szansą wzrostu. Niech moje życie będzie oddawaniem Tobie chwały. Amen.

Gdy zabraknie ci słów w modlitwie, to trwaj całym sobą przed Panem bez słów.

Actio (działanie) Czy przez rozważany fragment Bóg skłania cię w sercu do podjęcia jakiegoś konkretnego działania, jeśli tak to jakiego? Pytaj siebie: Co mam zrobić? Jak to zrobić? Kiedy to zrobić?